สิ่งที่อยู่รอบๆตัวเรามันคืออะไรกันแน่

จริงแท้หรือเป็นเพียงการหลอกลวง
หรือว่าไม่มีอะไรอยู่เลยต่างหาก

มีเพียงแค่เราคนเดียว  แค่คนเดียวเท่านั้น
ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นมาจากการที่ต้องอยู่ตัวคนเดียว

มันเกิดขึ้นมานาน
เราเองก็ได้แต่หลอกตัวเองตลอดว่าไม่เป็นไร

ไม่ได้อยู่คนเดียวซักหน่อย  ดูสิมีเพื่อนตั้งเยอะ

แต่สุดท้าย....

ความรู้สึกนั้นก็ไม่หายไปซักที 

มีแต่สั่งสมขึ้นเรื่อยๆ
ความเหงาที่มีมานั้นรุนแรง

จนกระทั่งนานเข้ามันก็เป็นแค่ความเฉยชา
เฉยจนไม่ต้องการใคร...ไม่ไว้ใจใคร...ไม่รักใคร...

ไม่ต้องการให้ใครเห็นความรู้สึกเจ็บปวดของตัวเอง...
แสดงออกไปให้ทุกคนเห็นว่าร่าเริง  มีความสุขดี 
แต่นั่นมันก็แค่หน้ากากที่ต้องสวมตลอดเวลาเพื่อปิดกั้นตัวเอง

เคยลองเปิดใจ  ยอมรับคนๆหนึ่งเข้ามา 

แต่แล้ว...ทุกอย่างก็จบลง...
สิ่งที่เหลือก็คือคำว่า  

“ปล่อยเราไปเถอะ...ถ้ายังรักเราอยู่ก็ปล่อยเราไป”
ตอนนั้น...

จิตใจมันบอบช้ำสับสนทั้งคำว่า...

รัก   เกลียด   แค้น

สับสนซะจนคิดจะจบทุกอย่างลงด้วยการตาย....
แต่แล้ว...ก็มีเสียงดังขึ้นมาว่า...
ถ้าตายแล้ว

พ่อกับแม่ล่ะ... เค้าจะเสียใจแค่ไหน ??
เพราะประโยคนั้นเลยทำให้มีชีวิตจนถึงตอนนี้

ความเจ็บปวด...ความเหงา...
เวลาก็ได้เข้ามาเยียวยาจนคลายลง...แต่มันก็ยังไม่หมดไป...
ซักวัน...ความรู้สึกเหล่านั้นอาจจะกลับมาก็ได้...
แต่ก็ช่างมัน...

ขอแค่เวลาที่เหลือของเรามีความสุขดีก็พอ